Nga Sokrat Turtulli

Për më shumë se një dekadë, Shqipëria ka parë të largohen qindra mijëra qytetarë. Të rinjtë ikin, familjet tkurren, fshatrat zbrazen dhe qytetet humbin energjinë e tyre jetike. Në vend të shpresës për të ardhmen, shumë shqiptarë shohin vetëm pasiguri, varfëri dhe mungesë perspektive.

Përballë kësaj situate, qeveria vazhdon të flasë për sukses, ndërsa realiteti i përditshëm i shumë qytetarëve tregon një histori krejt tjetër. Shqiptarët përballen me kosto të larta jetese, paga të pamjaftueshme dhe një ndjenjë të thellë padrejtësie.

Besimi tek institucionet e drejtësisë është tronditur dhe perceptimi publik për korrupsionin vazhdon të mbetet një nga shqetësimet kryesore të shoqërisë.

Një tjetër plagë është mënyra se si është trajtuar trashëgimia kombëtare dhe identiteti kulturor. Për shumë qytetarë, shembja ose transformimi i objekteve me rëndësi historike nuk shihet thjesht si një vendim urbanistik, por si humbje e kujtesës kolektive të kombit. Një popull që humbet kujtesën e tij rrezikon të humbasë edhe të ardhmen.

Ndërkohë, opozita dhe shumë zëra kritikë kanë ngritur prej vitesh akuza për lidhje të politikës me interesa kriminale, për kapje të institucioneve dhe për procese zgjedhore që sipas tyre nuk kanë garantuar standardet e nevojshme të besimit publik. Këto akuza kanë dominuar debatin politik dhe kanë thelluar ndarjet në shoqëri.

Pikërisht për këtë arsye, protesta qytetare mbetet një e drejtë themelore demokratike. Por protesta nuk duhet të jetë një ritual i zakonshëm ku qytetarët mblidhen për disa orë dhe më pas gjithçka vazhdon si më parë. Protesta duhet të jetë një mesazh i qartë, i organizuar dhe i vazhdueshëm, që i kujton çdo qeverie se sovrani është populli.

Asnjë pushtet nuk është i përjetshëm. Asnjë shumicë nuk është e paprekshme. Historia ka treguar se kur qytetarët humbasin frikën dhe fitojnë besimin tek forca e tyre demokratike, ndryshimi bëhet i pashmangshëm.

Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë propagandë. Ka nevojë për më shumë drejtësi. Nuk ka nevojë për më shumë largime. Ka nevojë për më shumë arsye që të rinjtë të qëndrojnë. Nuk ka nevojë për harresë. Ka nevojë për identitet, dinjitet dhe shpresë.

Sepse një komb nuk matet me kullat që ngrihen, por me njerëzit që zgjedhin të jetojnë, të punojnë dhe të ndërtojnë të ardhmen e tyre në atdheun e vet.