Poezi

“Lutje për tim bir”-Poezi nga Sokrat Turtulli

KAON

Dy Djemtë e Mi


Njëri larg, në tokë  të huaj,
po kërkon ëndrrat,
ndërsa tjetri,
në mure të ftohta,
përballet me një pafajësi të humbur.

Njëri ka fluturuar,
me krahë të rinj që duan lirinë,
tjetri ka ngelur aty,
në një botë që ngadalë mbyllet.

Por zemra ime,
nuk di për distanca,
ajo pulson po aq fuqishëm,
për të dy,
për çdo ditë, çdo natë.

Njëri larg,
me ëndrrat e tij,
tjetri këtu,
me shpresat që ndriçojnë,
pavarësisht rrugëve që i ndajnë.

Djemtë e mi,
nuk ndahen kurrë,
sepse nuk është kurrë larg,
kur e ndjen dashurinë,
dhe e mbaj brenda si një zjarr.

O Zot i jetës dhe i dritës

O Zot i jetës dhe i dritës,
Mbroje birin tim në errësirë.
Fali forcë në zemër dhe dritë në shpirt,
Qëndro pranë tij në çdo hap të vështirë.

Mos lejo frikën ta pushtojë,
As shpresa të shuhet në shpirtin e tij.
Çdo padrejtësi që përjeton,
Ktheje në forcë, në besim, në fitore.

Bëje të ndjejë dorën Tënde mbi supet e njoma,
Të ndjejë zemrën time që rreh për të.
Në çdo natë të ftohtë, në çdo ditë të gjatë,
Ji Ti drita që ndriçon udhën e tij.

Një ditë, o Zot,
Hape derën e robërisë dhe çoje në liri.
Bëje të dalë me kokën lart,
Si një fëmijë që lindi për të jetuar me dritë.

Dhe unë, në heshtje, do falënderoj,
Për çdo hap që ai do të hedhë i lirë,
Për çdo buzëqeshje që do të rilindë,
Për çdo plagë që do të shërohet me dashurinë Tënde.

Në Emrin tënd


Në emrin tënd, flet zemra ime,
Si një lule që hapet në agim,
Në çdo frymëmarrje, në çdo heshtje,
Unë të dua — pa kushte, pa kthim.

Ti je stina që s’ka mbarim,
Pranvera që më ngroh shpirtin tim,
Në sytë e tu, gjej dritën e humbur,
Në buzëqeshjen tënde, gjej strehim.

Mund të rrëzohem mijëra herë,
Por zëri yt më ngre sërish,
Sepse dashuria jote është ura ime,
Mbi lumenjtë e trazuar të jetës sime.

Në emrin tënd, unë zgjohem,
Në ëndrrat e tua, unë mbetem,
Se të dua — jo si një fjalë e thënë,
Por si ajri që pa të s’mund të jetoj.

Kohë që s’kthehet


U shtri koha mbi duart e mia,
Si pluhur i artë në fund të ditës,
U rrëshqit si ujë nga gishtat,
Dhe unë mbeta duke e thirrur me britma të buta.

Çdo çast i shkuar, një copëz drite,
Një qeshje, një prekje, një shikim i heshtur,
E mbajta në zemër si një yll të vogël,
Që shuhet ngadalë, por kurrë s’humbet.

Ah, sa do të doja të ndaloja orët,
T’i mbaja të ngrira, si gjethet në dritare,
Të rijetoja gjithçka që iku pa më pyetur,
Të puthja edhe një herë hijet e djeshme.

Por koha, kjo hënë e paepur,
Nuk pyet për mallin e njeriut,
Ajo ecën, ikën, harrohet,
Dhe na lë të mbajmë në gji vetëm kujtimet.

Dashuri që s’ka udhë


Të desha — si deti që kërkon bregun,
si zjarri që digjet për një pikë shiu,
si hëna që ulëret pas diellit,
edhe pse e di: kurrë s’do e prekë.

Të thirra në heshtje,
në çdo damar të fshehtë të natës,
në çdo yll që rrëzohej pa zë,
në çdo frymë që më vinte rëndë në shpirt.

Por ti ishe larg —
si një ëndërr që mbyllet para se të zgjohem,
si një fjalë që mbetet në buzë dhe nuk shqiptohet,
si një dorë që nuk arrin dot tjetrën në humnerë.

Ne ishim një rrugë pa krye,
një këngë që këndohej vetëm në mendje,
një dashuri që i duhej t’i mbijetonte vetmisë,
si lulja që çel në shkretëtirë,
dhe vdes pa u parë nga askush.

Të dua — ende.
Edhe pse s’mund të vij tek ti,
edhe pse ti nuk mund të vish tek unë,
Të dua siç duhen gjërat që nuk merren kurrë:
me dhembje, me mall,
me një zjarr që nuk shuhet —
as kur gjithë bota ftohet.

Vetëm kaq


Të desha —
si një krismë në zemër.
Të humba —
si një vdekje pa varr.
Të ruaj —
si një plagë që s’mbyllet kurrë.
Vetëm kaq.
Gjithçka.
Përgjithmonë.

Si hije në dritë


Ti ishe frymë,
unë isha mall.
Ti ike,
unë mbeta —
si hije që dashuron dritën.

Dashuri që s’e dinim


Luanim bashkë,
nën hijet e pemëve,
duke qeshur si flladet,
pa ditur që zemrat na rrihnin njësoj.

Të shikoja,
si pa dashje,
dhe një dritë më ngjitej në sy,
pa ditur se ishte dashuri.

Kur qeshje,
bota më dukej më e lehtë,
kur më prekje dorën,
gjaku më trokiste ndryshe.

S’e dinim,
se ishte fillimi i diçkaje të madhe,
e shenjtë, e pastër,
si një lule që çel në heshtje.

Kaluam tutje,
rritëm krahët,
humbëm në rrugët e jetës…
por ajo ndjenjë,
ajo dritë,
nuk iku kurrë.

Ishte dashuri,
para se ta njihnim fjalën dashuri.

Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?