Kur drejtësia administrative të jep të drejtën për të shkuar tek toka jote

Kur drejtësia administrative te jep te drejten për të shkuar te toka jote.

Per mua si nje qytetar i thjeshte i Tiranes rasti ne fjale eshte nje histori e zgjidhjes së një problemi shumëvjeçar, ku efikasiteti, përgjegjësia institucionale dhe bashkëpunimi europian dëshmuan mbas vite zvarritje se qytetari duhet të jetë në qendër të administratës publike.

Ka probleme që, në pamje të parë, duken të vogla për institucionet, por që për qytetarin kthehen në vite të tëra pasigurie, pamundësie dhe padrejtësie. Një rrugë kalimi drejt tokës sime bujqësore mund të jetë thjesht një çështje infrastrukturore në dosjet e administratës, por për një familje që e ka lidhur mbijetesën e saj vetem me atë tokë, ajo është shumë më tepër, sepse është mundësia për të punuar, për të prodhuar dhe për të jetuar me dinjitet.

Pikërisht ky ishte problemi i im sepse prej vitesh nuk mund të hyja kurrsesi në pronën time bujqësore për shkak të një situate të krijuar nga politikat dhe qeverisjet e mëparshme, veçanërisht gjatë periudhës së,2005-2013.
Një e drejtë që duhej të ishte super e garantuar per mua dhe familjen time ishte kthyer në një pengesë të vazhdueshme, duke mē privuar nga mundësia për të shfrytëzuar tokën time dhe për të siguruar të ardhurat e familjes.

Padyshim qe ne një shtet të së drejtës, prona nuk është thjesht një sipërfaqe e regjistruar në dokumente. Ajo është një e drejtë kushtetuese, një burim jetese dhe një element thelbësor i dinjitetit njerëzor. Por pronësia, pa mundësinë reale të ushtrimit të saj, rrezikon të mbetet një e drejtë vetëm në letër, sikurse ishte per mua dhe familjen.

Qe ne fillim te ketij kalvari me ndergjegje te plote kisha deklaruar para nenpunesve te Bashkise Tirane se qytetari nuk kërkon të dijë hallet e pushtetit. Ai kërkon zgjidhjen e hallit të vet.

Qytetari i zakonshëm nuk ka përse të merret me problematikat personale apo institucionale të funksionarëve publikë, qofshin ata të zgjedhur apo të emëruar. Per mua si votues ai nuk duhet të shqetësohet nëse një zyrtar ka vështirësi me drejtësinë, nëse institucionet përballen me hetime të SPAK-ut apo nëse politika është e përfshirë në debate të pafundme.

Këto janë çështje që u përkasin institucioneve kompetente dhe duhet të trajtohen në përputhje me ligjin.

Ajo që mua me interesonte është shumë më konkrete dhe ka te beje me faktin nese funksionon administrata shteterore qe paguhet nga taksat publike? A dëgjohet zëri i qytetarit? A zbatohet ligji pa dallime? A zgjidhet problemi në kohë të arsyeshme, me profesionalizëm, pa sorollatje dhe pa korrupsion?

Per mua qe u ndesha personalisht me administraten përgjigjja ndaj këtyre pyetjeve është prova e vërtetë e një administrate që i shërben publikut. Një zgjidhje që meriton të vlerësohet.

Në rastin konkret, problemi i kalimit drejt pronës bujqësore, i pazgjidhur për vite me radhë, mori një drejtim të ri falë bashkëpunimit ndërmjet strukturave të Bashkisë së Tiranës dhe angazhimit të personave përgjegjës.

Një bashkëpunim i cili u karakterizua nga komunikimi institucional, koordinimi dhe orientimi drejt rezultatit, që dëshmon se kur administrata e vendos qytetarin në qendër të punës së saj, edhe problemet e vjetra mund të marrin zgjidhje.

Në këtë proces, vlerësimi shkon për:
Zotin Erion Veliaj, Kryetar i Bashkisë së Tiranës, për përgjegjësinë drejtuese dhe rëndësinë që ka zgjidhja e problemeve konkrete të qytetarëve. Dhe pse është në një situatë, të vështirë, ai gjen forcën të jetë në shërbim të qytetarit.
Sekretarin e Përgjithshëm Zoti Alban Dokushi,
Isida Qilimi, drejtoreshë e deleguar e Drejtorisë së Shpronësimit, Inventarizimit dhe Zhvillimit të Pronës, për angazhimin në trajtimin e çështjes brenda fushës së përgjegjësisë së saj.
Etila Durrsi, drejtoreshë e Drejtorisë së Rrjeteve dhe Planifikimit të Punëve Publike, për kontributin në trajtimin e aspektit teknik dhe administrativ të problemit.

Zotin Ilir Mengra, nënkryetar i Bashkisë së Tiranës, për rolin në koordinimin institucional dhe mbështetjen e procesit të zgjidhjes.

Rëndësia e këtij bashkëpunimi nuk qëndron vetëm te rezultati përfundimtar, por edhe te mënyra se si ai u arrit ky rezultat pra përmes komunikimit, përgjegjësisë dhe vullnetit për të kapërcyer pengesat administrative.

Ne fakt ky është modeli që qytetarët presin nga institucionet publike. Jo premtime të mëdha, por rezultate të prekshme. Jo burokraci që e lodh qytetarin, por administratë që i hap rrugë zgjidhjes. Jo marrëdhënie të kushtëzuara nga interesa të veçanta, por shërbim publik i bazuar në ligj dhe përgjegjësi.

Europianizmi provohet në praktikë, jo në deklarata

Shqipëria nuk bëhet më europiane vetëm duke miratuar ligje, duke përdorur terminologji moderne apo duke përsëritur në konferenca fjalën integrim. Europianizimi fillon aty ku qytetari trajtohet si bartës i të drejtave dhe jo si një numër dosjeje, aty ku administrata kupton se ekziston për t’i shërbyer publikut dhe jo për ta mbajtur atë peng të procedurave.

Një institucion është europian kur dëgjon, shqyrton, bashkëpunon dhe vepron. Kur nuk e detyron qytetarin të harxhojë vite për një çështje që mund të zgjidhet me vullnet, kompetencë dhe respektim të ligjit.

Në këtë kuptim, zgjidhja e një rruge kalimi drejt tokës bujqësore merr një domethënie më të gjerë. Ajo dëshmon se cilësia e qeverisjes vendore nuk matet vetëm me bulevardet, ndërtesat apo projektet e mëdha, por edhe me aftësinë për të zgjidhur hallet e qytetarëve që shpesh nuk kanë zë të fuqishëm në hapësirën publike.

Sepse zhvillimi nuk është vetëm ajo që shihet nga larg. Është edhe ajo që ndryshon jetën e një familjeje, duke i rikthyer mundësinë për të punuar tokën e vet.

Per mua qe provova vete te marr persiper zgjidhjen e problemit pa avokate dhe nderhyrje halli u zgjidh me zero korrupsion dhe me efikasitet te plote nje standard ky që duhet të bëhet rregull per administraten tone.

Nëse një qytetar arrin të zgjidhë një problem shumëvjeçar pa korrupsion, pa ndërmjetësime të paligjshme dhe pa trajtim të privilegjuar, ky është një standard që meriton të promovohet. Por një standard i tillë nuk duhet të mbetet një përjashtim i mirëpritur ai duhet të kthehet në mënyrën normale të funksionimit të administratës.

Zero korrupsion nuk është një slogan që përdoret për të zbukuruar një institucion. Është një kërkesë morale dhe ligjore. Efikasiteti nuk është thjesht shpejtësia e veprimit, por aftësia për të dhënë një zgjidhje të ligjshme, të qëndrueshme dhe të kuptueshme për qytetarin.

Në këtë rast, vlera e përvojës qëndron pikërisht te mesazhi që përcjell sepse problemet e qytetarëve nuk duhet të mbeten peng i viteve, i indiferencës apo i mungesës së koordinimit institucional.

Sigurisht, çdo zgjidhje duhet të mbështetet në dokumentacionin përkatës dhe në respektimin e procedurave ligjore. Por ligji nuk duhet të përdoret si strehë për pasivitetin administrativ. Përkundrazi, ai duhet të jetë instrumenti që i jep qytetarit përgjigjen e drejtë.

Në fund, qytetari nuk kërkonte privilegj, por vetem të drejtën e tij.

Per mua kjo histori nuk është thjesht një rrugë kalimi. Por nje shembull teresisht pozitiv për një qytetar që kërkonte të shkonte në tokën e vet, të punonte dhe të siguronte jetesën e familjes. Është për diferencën ndërmjet një të drejte të njohur në dokumente dhe një të drejte që mund të ushtrohet realisht.

Prandaj, kur një problem i tillë merr zgjidhje pas vitesh, vlerësimi për njerëzit që kontribuan është i natyrshëm dhe i merituar. Ai nuk duhet kuptuar si një akt favori politik, por si njohje e një shërbimi publik që përmbush qëllimin e tij.

Në një shoqëri demokratike, qytetari nuk duhet të falënderojë pushtetin pse i njeh të drejtat që i takojnë me ligj. Megjithatë, kur administrata tregon përgjegjësi, kur funksionarët bashkëpunojnë dhe kur një problem real zgjidhet me efikasitet, është e drejtë që ky model të bëhet publik dhe të vlerësohet.

Sepse në fund, suksesi i qeverisjes nuk matet vetëm me numrin e vendimeve të marra, por me numrin e problemeve të zgjidhura dhe me dinjitetin që i rikthehet qytetarit.

Një rrugë e hapur drejt tokës mund të jetë, për një familje, rruga drejt mbijetesës. Dhe një administratë që arrin ta kuptojë këtë, ka bërë më shumë se sa të zgjidhë një çështje administrative sepse ka rikthyer besimin se shteti mund të jetë në anën e qytetarit.

Hysen Myzyri