“Baba, muza e vargut tim”-Poezi nga Anita Hoxha

Poezi
Baba, muza e vargut tim!
I thura nënës kaq shumë poezi,
Jo se ty të desha unë më pak,
Ti qeshje e më thoje,sa bukur moj bijë ,
Ke qëndisur çdo fjalë,çdo varg !
Ndaj sot u ula të shkruaj për ty,
Muzën vjeshtore e thirra pranë,
E pashë dhe lotët më rrodhën në sy,
Të lutem, shkruam vargje për babanë !
Vitet të kanë lodhur baba, e ndjej në shpirt,
Larg në dhe të huaj, ndarë kaq kohë…
Shfletoj me radhë kujtimet, fotografitë
Dhe përdore me ty,fëmijë veten shoh !
Kujtoj të qeshurën tënde, kur luaje me ne…
Punën e rëndë, kur i lodhur vije çdo natë,
Bleje rrallë një palë këpucë, një xhaketë të re,
Për një ditë më të mirë, i luteshe Zotit lart !
Kam ruajtur çdo gjë baba,nga ne
Koha kujtimet tona i mban ngrohtë në gji,
Ndjej se vjeshta po mbush parqet dhe atje,
Me muzën mbi tastierë, sot mu ule dhe ti..!
Mund të jetë një imazh i 1 person dhe në këmbë
Ti po shkon
Shtatori erdhi, ti do shkosh dallëndyshe,
Sypërlotur, folezën pas do ta lësh…
Pa ty dhe vjeshta, do jete e trishtë ndryshe !
Si një mërgimtare, pranverës do kthesh…
Kur botës të fluturosh, nëpër shi erë e stuhi…
Do të marrë malli për malet e vendit tim !
Do kujtosh atë folezën e vogël mbi çati…
Dhe fjalët që bisedo-nim të dya në agim !
Ti po shkon dallëndyshe, rrugë e mbarë !
Njerëzve dhuroju pak mirësi nga shpirti yt,
Përqafoji nga larg, mijëra mërgimtarë…
E fëmijëve të varfër, me krahë fshijau sytë !
Dritareve do të pres, deri në perëndim…
Mes shiut dhe cicerimat e tua, tretur
Ti dallendyshe, ti zog i shpirtit tim…
Trupit të brishtë, pranverën mbanë të veshur !
Mund të jetë një imazh i zog
Pse mikja ime!
Shiu rrëmbyeshëm bie trotuareve…
Unë, me nxitim vrapoj mos lagem !
Kaloj duke u shtyrë, mes udhëtarëve
Dhe në derën e autobuzit kapem !
U shtyva të ulem në karrige, diku…
Të gjithë nisa ti shihja, një nga një !
Ndjeva sytë të shtangen, mbi sytë e tu
Dhe pa pritur unë, u ktheva në asgjë !
Mike, të pashë një çast të vetëm,
Syve jo, s’desha t’iu besoja, unë aspak !
Ngrirë… perballë njëra tjetrës mbetëm,
Si dy statuja guri, në një park !
Me buzët që dridheshin buzëqeshe…
Në sy aq dhimbje lexova, në ato lotë !
Jo, ti s’munde, ndonëse t’më flisje deshe…
O Zot, thash : – Sa e padrejtë që është kjo botë !
Ti, ajo vajza e brishtë e fëmijërisë…
Ty, që dhe hapat akoma
unë ti njoh,
Ti, sot më trondite aq shume, ta dish
Atë vajzën e vogël, më spo e shoh !
Flokët e pakrehur e, thuajse zhveshur…
Me trupin tend të dobët, dikur llastar !
Pikturë… veq në endrra kam ndeshur,
Mike, me le pa fjale, ty ç’të ka ngjarë !
Të çmendur, të quanin udhëtarët…
Pa të njohur, të shtyjnë andej, kendej !
O Zot ! T’i vrisja do doja unë, shkaktarët
Fajtore, para teje, veten unë e ndjej !
Ku është fëmijëria jote, imja mike, ku ?!
Ajo vajzë e ëmbël e truphollë…
Një kufomë të gjallë, para syve kam këtu,
Dikur, ti vajza më e bukur në shkollë !
Ti, nuk doje të zbrisje, por të shtynë…!
Në mes shiut të hodhën, si e pa vlerë
Si një degë e blertë, trupin ta thyen…
Ti, një lule, sot e tharë dhe pa erë !
Me dënes, qava unë, mes udhëtarëve…
– Mirë u pafshim, të thashë, ashtu nën zë !
Ti, sot muza e të gjithë shkrimtarëve
Sfond i bardhë, ku ngjyrat dot s’i vë !
Ecja, e shpesh e ktheja kokën mbrapa…
Se doja të të shihja, për të fundit herë
Që larg, unë vështrimin tënd e kapa
E vetmuar…e pambrojtur dhe e mjerë !
– Lamtumirë, mike e pafaj, e femijërisë !
Për gjithë jetës, shpirtit, dhimbje mbete…
Uroj sot, të arrij dora e mrekullisë
E të rrëmbejë, nga mizerja e kësaj jete !
Mund të jetë një imazh i 1 person
Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?