Nga Sokrat Turtulli/ POEZI

Poezi
Ai, nuk dorezohet!

Nje lis maje shkembit ka qendruar

Hijerende, madheshtor ne vetmi!

Sa here shiu dhe bora ate e ka renduar,

Sa here kane fryre furtuna dhe stuhi.

 

Kane fryre eger me tmerr deti, llahtare,

Si ashkel deshen ta flaknin ne humnere,

Por ai ka qendruar ashtu si me pare,

Si me pare eshte ngulur edhe me thelle.

 

Cdo vit perballet me dhjetra stuhi

Dhe cdo stuhi kurthe atij i ngrene.

Ai maje shkembit qendron ne vetmi.

Maje shkembit eshte kthyer ne legjende.

Dielli, kur del te parin ledhaton,

Miliona rreza ia vesh me shkelqim.

Me gjuhen e arte gjithmone ia kujton

Te luftosh per jeten vertete, ka kuptim.

 

Ndjesi gri…!

E keni degjuar cicerimen e zogut mbi nje shtog te vjeter,

apo krahezat e tij mbi kokrren e manit,

fluturimin pikiat te mjelmes mbi valen e liqenit,

peshkun qe behet pre ne sqepin e fazanit?

 

E keni ndier feshferimin e gjetheve ne pyllin hijerende,

ate bisede mistike netore qe te mbush me frike,

kur kurorat e tyre hena i lyen me boje te argjendte

dhe fshehurazi ne zemer u leshon nje tufez drite?

 

E keni pare agimin qe perflak majat e maleve me shkembinjte thike,

e i ngjan buzeqeshjes se femijes kur eshte ne gjume?

Po puhiza e lehte e ajrit qe i perkedhel syte,

kur kercejne vals kallezat e pjekura me grure?

 

I keni pare stuhite kur inatin e shpien tej ne marrezi,

si dredherojne gjarperinjte e zjarrte ne qiellin me re,

si gjemojne bubullimat e kercasin rrebeshet me shi

kur llahtarisur ujqit struken ne fole?

 

E keni pare driten ne rrugen pa rrugedalje,

si thur endrra kur je pa shprese dhe gjume,

sa zgjerohet zemra, kur ke bere falje,

si kendon me mire, kur ka qare me shume?!

 

TINEZISHT

C’pati hena qe me kafshoi tines,

e si rrugace me shau aq rende?!

Nje peshperim se c’i thoshte brymes,

Ne shpirtin tim kish kaq peshe te rende.

 

I renduar shpirti hapat i terheq,

si i denuari qe terheq zinxhire,

drejt trekembeshit ecen qete-qete,

me buzeqeshjen ngrire ne fytyre.

 

 

Era shfryn bulcite e mavijosura

edhe ngrin ajrin rreth e rreth.

Perse te flas, pse jam i tendosur?!

Dua yjet ne nje dore t’ia mbledh

 

Dua yjet t’ia qendis ne sy,

erresires ulur midis nesh,

dashurine ta ngre ne lartesi.

T’ia mbledh shpirtrat, e bashke me ta te qesh.

 

 DIKU TUTJE NUK DI KU

Diku tutje, nuk di ku…

sec me vjen nje melodi.

Mos kendon nje gushekuq

tek degeza me hardhi?

 

Kenga sec me vjen nga larg,

ma pickon zemren pak si thelle,

ne shpirt me behet si nje hark,

ngjyra-ngjyra, si ylber.

 

Me ndricon vitet e shkuar

qe me flinin ne harrim,

po nuk resht duke kenduar,

Gushekuqi, pa mbarim.

 

Pse me prek, nuk di c’te them…

Gushekuqi pse me prek?!

Mos eshte vetem nje jehone

dhe s’kendon ne te vertete?!

 

Mos eshte vetem nje vegim

dhe me vjen qe nga avllia,

kur e mprehte melodine

Gushekuqi tek hardhia?!

 

Gushekuq te lutem shume,

ik, bre, ik, mos me mundo!

Vec me shpirt, nuk ia them une.

Dhe ai te ike…nuk do.

 

KUJTIM I BREDHUR

 

E ndjeva prape aromen tende

Ne rrugen ku ecnim si dikur

I thashe me vete endrres”u cmende”

Qe merr ere akoma ne keta gure?

 

Tek me shihnin qe ecja aty

Ata sikur u ngjallen serish

mos duhej te ecim bashke te dy

Qe guret te ngjalleshin plotesisht?

 

Cuditerisht nuk isha merzitur

qe ty ato caste s’te kisha prane

Nuk thote kurre nje i ditur

Qe s’do kthehen me ato qe vane.

 

Po eci prape ne ate shteg

qe dikur s’me conte askund

atehere c’do gje mbaronte shpejt

Kurse sot per dreq s’paska fund.

 

…Mendimet i pata si Ciganet

Qe shtegetojne perhere.

Ku?Nuk di se ku

Ndoshta bredhin dere me dere

Ndoshta? Ju lutem shume

m’i gjeni Ju…

MERZI

Mbi pikat e shiut merzia zbret  poshte

mbeshtjelle e gjitha me mantelin gri

rrifte cadren, dhe rruget fort

godiste pa meshire xhamin perbri !

 

Merzia e futur ne qenien time

sic futet krimbi ne c’do  plep

nga kembet te koka, ne pjese intime

godet tek Une,sa fort  godet!

 

Dhe shpirti fashitet, mbulohet me bryme

Nen frymen e bores qe vetem  ngrin

mendimi dhe zemra mbeten te ngrohta

buzeqeshje e munguar, akullnajat shkrin!

 

 

Mbi pikat e shiut merzia zbret poshte

mbeshtjelle e gjitha me mantelin gri…

 

Ç’PO NDODH ME NE

C’po ndodh keshtu me, Ne?

ecim e rropatemi ne erresiren e zgjebosur

qeshim me shpirt ne zemer te marrezise

dhe marrezia qesh me ne, qe jemi te marrosur!

 

Qeshim me nje qeshje, qe nuk njeh asnje forme

dhe qeshja vete ngjan me nje zgerdhitje

fytyra jone bardhe e zi ngjan me nje ikone

e gjithcka perreth, rrethohet me jashteqitje!

 

Ha ha ha-ja,i ngjan ulerimes se cakallit te vetmuar

diku ne nje pyll te dendur me ahishte

Kjo kohe, rrofte, nje gje na ka mesuar

vec e vec, te gjithe bashke, te flasim Cakallishte