Poezi nga Rexhep Shahu

NJERËZ PA DHËMBË Këtukemimbetë ne njerëzit pa dhëmbë, zemraime Dhëmbërënë me dudatëvrame Askorebukenukmundemitëhamë. Hamëqulldhepërsheshqeverie me mbetëgjallë. Ata qëhanëhekur me dhëmbëkanëvdekëosekanëikë Largatdheut, marrëpengprejhajnaveqëzgrapinlekë e dashnore. Nëbulevardlëvizinhijefrike me kryetnëtokë e bythëpërpjetë Merrathëxunkthinëqafëbiennëgjunjëparaqeverisë. Këtukemimbetë ne dhëmbërënët.Zotiynë i rremë Na thotë, jenitëlumtur e tëlirë, ne themi, po, jemi Meflatragomarifluturojmënëqiell. Çdoburrë e gruasipemëfrikelëkundetnëerë Hijetëshëmtuaraqë i trembstuhia. Nëqiellintonë, zemër, nukkashqiponjaqëshkojnëmbi re […]

Vazhdo të lexosh

Nga Rexhep Shahu. Poezi

E PIKTURON DOT MALLIN QE ME DJEG? E pikturon dot heshtjen ti, Heshtjen time që pikon pelin, Që më mbështjell si mjegull E që shkel mbi të, Heshtjen që më së shumti ka fytyrën time Gjithë kohën kur jam pa ty ? Po ikjen e saj kur vjen ti, Të qeshurën e hareshme të syve […]

Vazhdo të lexosh