“Si shkuan stinët ëndrra vrarë”-Poezi nga Adela Hoxha

Gërvisht një emër në dritare era! Gërvisht një emër në dritare era I njëjti emër, i njëjti shi. Kalojnë ditë, muaj, vite… Emri gdhëndur në xham rri, E njëjta dritare, i njëjti shi gri. 𝙆𝙚̈𝙨𝙖𝙟 𝙗𝙖𝙧𝙙𝙝𝙚̈𝙨𝙞𝙚 Humbin ëndrrat kësaj bardhësie. Këtu ke takuar peisazhin mitik. Në vatra gjen ngrohtësi Perëndie. Vetja të duket personazh biblik. […]

Vazhdo të lexosh

Prozë/ Adela Hoxha: Në jetë kam mësuar…

 NE JETE… -Në jetë kam mësuar, se çdo stinë ka bukurinë e vet… Shiu, përveç ujit që na jep jetë, sjell edhe shumë grimca atomesh; nitrogjeni, kalciumi, hekuri dhe karboni, të cilat kanë udhëtuar me miliona vjet vërdallë në Univers, derisa futen në atmosferë dhe bashkohen me shiun e bien mbi fytyrën tonë. – Më […]

Vazhdo të lexosh

Adela Hoxha/ POEZI

SA NA KANE DASHUR DHE KEMI DASHUR?! Sa çaste thyejmë për ti ngjitur? Sa ngjitëm dhe prapë i kemi thyer. Sa dyer hapim për ti mbyllur, Sa kemi mbyllur për t’u rikthyer?!   Sa na kanë dashur dhe kemi dashur?! Sa kanë kaluar dhe s’kanë ndaluar? Sa kemi kthyer dhe prapë dashur, Sa na kanë […]

Vazhdo të lexosh

Adela Hoxha/ Poezi

KE DASHUR DHE TI NJEREZ TE PERBUZUR Ke dashur dhe ti njerëz të përbuzur, Të kanë dashur pa masë, kohë, distancë. Ke dashur shumë dritë e qiej përmbysur, Ke dashur shumë avuj jetësh pa fat! Ke dashur agimin me dritë shprese, Ke dashur mbrëmjeve këngë të harruara. Ke dashur me mendje e shpirt dënese, Ke […]

Vazhdo të lexosh