Të Mashtruarit

Për këtë poezi, thuhet se Margaret Theçër e pati pyetur njëherë poetin. Imagjinoni që një politikan i joni të pyesë një poet të njohur për ndonjë poezi të tij. E quajnë komplet demode. Të Mashtruarit Nga Philip Larkin “Natyrisht se isha droguar dhe kaq rëndë sa nuk më erdhi vetëdija deri mëngjesin tjetër. U lemerisa […]

Vazhdo të lexosh

Paraja

Nga Philip Larkin Çdo tre muaj kështu, paraja më qorton:përse më lë këtu të qëndroj fare kot?Jam ajo që s’e ke pasur kurrë për mall dhe seks.Ende mund të nxjerrësh diçka duke shkruar disa çeqe. I shikoj të tjerët, çfarë bëjnë me të tyret:Ata me siguri nuk i mbajnë në sëndyqe.Tani kanë një shtëpi të […]

Vazhdo të lexosh

“Sonte”-Poezi

Sokrat Turtulli Sonte dua të fle me eren tende,Me parfumin tend nën lekuren time.Sonte, Hëna, yjet le të flenë mbi kodra,E të më lenë të vetëm në kujtime. Sonte nates do puth çastet tona,Sonte çastet paskan tjeter ngjyrim.Sonte nuk dua dita të agoj mengjesit,Sonte nuk dua jo, parfumi im. Sonte do fle me ty dhe […]

Vazhdo të lexosh

Ku ta dija unë, që do të prekeshit kaq shumë kur i thuhet ‘pabreks’ atij që zhvishet lauriq.

Dikur unë mirrja like e përgëzime pafundpër vargjet e mia, si pjergullat, plot lirika.Por një ditë gjithçka shterroi, ditëziu unë,kur ju shava shalëgjatin, që më rëntë pika! Ku ta dija unë, që do të prekeshit kaq shumëkur i thuhet ‘pabreks’ atij që zhvishet lauriq.Hë mos e gëzofsha jeten, o zot, vdeksha unëqë gabova kaq shumë, […]

Vazhdo të lexosh

“Nënë më duhen njëmijë vjet”-Poezi nga Brunilda Mustafa.

Nënë më duhen njëmijë vjet————————————-Prek me syrrudhat e tua si fryme flladiagavien mbi det dashuria me e bukur ne to eshte shkruar ta kuptoja duhet te kaloja njemije vjet. VEÇ TE IKNIM… kur vdiq diktatoritherrmohej frikangjishej loti ne lot hijet lepinin hijetnjerezit pesuan amok… SHUHE TI I GJALLE Shuhe ti i gjalleflaken e fundit . […]

Vazhdo të lexosh

“Më fal shpirti im”-Poezi nga Mimoza Rexhvelaj.

Sinfonia e stinës Rashë në gjurmët magjike të ëndrrës,Mbi borë ajo kishte lënë vetvetën.Dhe një copë buzëqeshjeArnuar me grimca heshtjeje. Më tej, një pikë e ngrohtë lotiKishte ngrirë e bërë kallkanHëna e shkujdesur shihej mbi tëE vetja, i dukej zanë. Dëgjoheshin kërcitjet enigmatikeTë hapave të bardhë të natësSikur përcillnin përtueshëmTingujt e një sinfonie pambarim,të stinës […]

Vazhdo të lexosh