“Do ta puthja qiellin”-Poezi nga Eva Rako.

0

“Det”

Një det i trazuar brengash fundosi zemrën time,
thellë, në ujëra të dëshpëruara trishtimi.
U zhyta, 
Dhe trupi im e preku fundin e detit.

Dëshpërimisht thirra derisa nuk pata më frymë,
por asnjë zë shprese nuk depërtoi deri në sipërfaqe.
Mbeta aty, 
E kështu në detin e lotëve të mi, 
u mbyta.

Sot, kohë më vonë,
Zemra ime vazhdon të jetë ende e fundosur aty, 
Si një anije e rrënuar, 
e ngrënë nga dhimbja, 
e dënuar në harresë.

Tani, në breg, përplasen dallgë kujtimesh,
të egërsuara, gërvishtin shkëmbinj,
thërrasin për ndihmë.
“Një shpirt është fundosur”!
Por zë nuk ndihet.

E mandej deti, 
i lodhur, i vetmuar,
hesht.
Fle…

Lule të bardha notojnë mbi të…

“Natë”

Nata tërheq zvarrë kujtimet.
Lotët lajnë rrugët e zëna nga mëkatet.
Heshtja dhemb.
Asnjë fjalë, asnjë psherëtimë.
Në shpirt më rëndon pendesa, e rëndë si një gur.
Nata ma ka fshehur dëshpërimin.
Në cepa të syve dhimbja kristalizohet; 
Në cepa të buzëve buzëqeshja shuhet.
Dashuria ka humbur rrugën, 
Apo kushedi, ndoshta është arratisur. 
Dhe endet si unë, natën, një strehë të kërkojë…

Në harresë.

Kthehet çdo mungesë;
E nëse shumë të kam munguar,
Dije se dikur do të më harrosh…
Çdo harresë
E shuan ekzistencën;
E nëse ende s’më ke harruar,
Dije se një ditë ekzistencën time do ta zëvendësosh…
Me harresë 
Mbytet çdo kujtesë;
Zëvendësohet nga një tjetër ekzistencë,
E dije, se në mungesën time, atë do ta dashurosh…

Do ta puthja qiellin 

Nëse mbi re do të shkruhej emri yt,
E nëse në diell do ndriçonte fytyra jote
Rrezet e flokëve do ia ledhatoja,
Duke i pëshpëritur sesa shumë më mungon ti. 
Gjumi do më zinte pastaj mes yjesh. 
E në mëngjes, do zgjohesha prej përqafime ëndrrash, 
Plot dritë, të ndriçuara nga ty. 
E nëse kjo do të ishte veç një ëndërr 
Do doja të mos zgjohesha kurrë, 
Duke perënduar bashkë me diellin tim, 
Derisa një ditë bashkë të rilindnim përsëri e përsëri…

 Më thanë që pija të bën të harrosh. 

Këtë gjë e besova dhe fillova të pi.

Doja t’i mbysja plagët, zhgënjimet, 
Të mos e kujtoja më botën. 
Thjesht për veten kërkova ca çaste qetësi. 

Unë e deha zemrën, 
Doja t’i helmoja kujtimet, edhe lotët… 
I zbraza gjithë gotat, e i theva në fund të shpirtit tim. 

Por ah, harruan të më thonin 
Se dehja, turbull flet të vërtetën
E pija s’e shuan dot brengën… 

E kështu, si rrënojat e harruara, të pajeta, 
E gjeta veten të shembur, 
Duke qarë përsëri… e përsëri… 


Në shpirtin tim bën ftohtë… 


Ngrica ka tharë dhe lotët, dhe fjalët, dhe zemrën… 
Heshtja është bërë akull, 
Vetmia është bërë qiell i paanë… 
Kam ftohtë në shpirt, 
Dielli s’e ngroh më as trupin tim. 
Ka ngrirë bota, njerëzit, ëndrrat, 
Mbi siluetën time të zbrazët 
Veshur mbaj velin, plot trishtim… 


I trishtë shiu i sotëm

Ethshëm pikonte nga sytë e mi.
E unë si statujë e ngurtë
Nuk ndieja as ftohtë, as mërzi… 
Sa i trishtë shiu sot;
Sikur kishte veshur shpirtin tim, 
Dhe nëpër rrugë ecte furishëm
Duke pikuar mbi njerëzit, vetminë…


Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?

About The Author

Leave a Reply

avatar
  Subscribe  
Notify of