“Më fal shpirti im”-Poezi nga Mimoza Rexhvelaj.

0

Sinfonia e stinës

Rashë në gjurmët magjike të ëndrrës,
Mbi borë ajo kishte lënë vetvetën.
Dhe një copë buzëqeshje
Arnuar me grimca heshtjeje.

Më tej, një pikë e ngrohtë loti
Kishte ngrirë e bërë kallkan
Hëna e shkujdesur shihej mbi të
E vetja, i dukej zanë.

Dëgjoheshin kërcitjet enigmatike
Të hapave të bardhë të natës
Sikur përcillnin përtueshëm
Tingujt e një sinfonie pambarim,
të stinës që ngjajnë,
me rritmin e rrahjeve të zemrës time.

Duart e mamës

Duart e mamës janë ma të buta
Se krahët e engjullit në librat e shejt
Sytë e saj si drita e xhenetit
Botën mbarë e mbushin me jetë.

Fjalët e mamës janë si mjalti
Nga lulet me të rralla në planet
Veç në krahet e saj, ti beson
Se dashnia e pastër kurrë,nuk vdes.

Te dua në pafundesi…

Diell i ren pingul mbi koke…

kam ftohte…..

Sy qe depertojne mes mira syshe…

te gjejne pertej heshtjes..

Ku struket vetmia….

braktise….

Te dua ne pafundesi…

Është vonë

Kisha ber pakt me vete

per as nje arsye

 te mos erresoj diellin ne sy.

as nje pikez

te mos bier

nga qielli im…

sa trishtim,

kur nuk mban nje premtim.

Askush se di…

se po ta dinin

nuk do te torturonin

ndjenjen deri ne ashim….

Mengjesi….

te gjen zgjuar

 duke luftuar me thonje

i mjeri lot,

shume u lendua.

lekur e skuqur

e mufatur,

mavi.

Mos e fshi

eshte vone

gjurma

nuk mbulohet me boje….

Ke humbur

Ke humbur

shume ke humbur.

As ti se di,

se cfare ke humbur…

Do ta kerkosh

me kembe ne dore

por cfare  ke humbur

s,do ta gjesh,

me jo….

Do te ngrish,

nga te ftohtit

do te digjesh

nga te ngrohtit

do te vyshkesh

si gjethe vjeshte

di t,i therrasesh

kthehu….shpreses.

Po askush ne kete bote

s,do ta ngrohe

zemren e ftohte.

Do t,i biesh 

murit me koke….

po me kot,

cfare ke humbur

se kthen dot….

“Dashuri, ti je mekati im”

Portë e hapur.

Leshova hiret e bukurise

si shigjeta mitesh.

Drejt majave te dashurise.

Ne lendina te pa celur

Zgjidha zinxhiret e pavajosur

Dhe bulezoj si petale pa ngjyre.

……………………………………………………………………………..

Porte e hapur

Nje zjarr flakerues ndezi dashuria

syzeza qerpik njome

digjet mes flakve te lumturise.

Mes galaktikes

yll i praruar

Diell i nates mekatare

Buzet tret ne mjalte te bardhe.

Shpirti pasurohet me porta te hapura….

Jeta merr zjarr nga zjarri i pashuar

Fryna lind fryme nga fryma e saj.

Loti therret-grua.

Gjuha, fjalen- Nene.

Me frikson kjo loje

Si pupula e nje zogu

Mbi telat e kafazit

Lekundem ne krahezat e heshtjes…

Jeta kopozon e gelltit someta.

Luaj me tingujt e pafaj

dhe fajsohem pa faj.

Me frikeson kjo loje

ne tastjer te jetes.

Dua t’i rreshqas…

Sa hedh njeren kembe 

tjetra calon ne krahe te saj.

Oh, kafazin e perpin xhindet

Hija derdh hije si lugat

Si pupulza e nje zogu

kuturu,qorrazi,rrotullohem

ne sqep te ajrit bosh.

Më fal shpirti im

Pa dashur kam lenduar,

driten e syve .

..nuk doja…

i fshehu lotet nen shi,

buzeqeshje e  trisht

per te me then…

s,je fajtore !

nje fjal vrau si vetetim

as nje renkim…..

Me fal shpirt.

Vajzat dhe patat e egra 

Njoh një grup vajzash
Dinë të këndojnë si lauresha
Dhe të vallzojnë si Ermonela Jaho,
A nuk janë sak pëllumbesha?! 

Në stinët e jetës së tyre, vajzave
U pëlqejnë të shtegtojnë larg, 
Ndërkohë çoj nëpër mënd patat e egra 
Që lypin çdo vjeshtë një tjetër prag. 

E çoj më larg hulumtimin tim absurd
Litar më duket vargoi i patave në ikje, 
Dhe zemrat e vajzave nuk di pse më duken
Jele që krijojnë, çerdhë për pritje. 



Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?

About The Author