“Ka akoma kohë pēr dashuri”-Poezi nga Adela Hoxha.



Ti diçka kërkon prej meje

Unë prej teje, diçka kërkoj.

Ndjenjat të prekin fillin e fjalës,

Si prek pulëbardha mëndafshin e valës.

E ndjeja atë fjalë,

që prisja prej teje.

Të dua:- Më the,

dhe erdhe drejt meje!

Fotografia e Adela Hoxha

AJO, FILM BARDH E ZI

Ajo, film bardh e zi,

Ai, ylberi pas mallit pikturuar.

Ajo, lot, çadër, shi…

Ai, buzëqeshja diellit harkuar.

Ai, heshtje lodhur larguar,

Ajo, balerinë harresash.

Ai, refren monoton vetmie…

Ajo, trendafil vuajte e shpresash!

Nuk dita ti flas Hënës dy fjalë.

Nuk dita ti flas Hënës dy fjale,

Edhe pse shpesh e kam fotografuar.

Një herë mbulluar fytyrën me re,

Tjetër herë komplet zbuluar!

Gjysëm nuk dua ta shoh,

Zemër kafshuar qiellit lënduar.

E rritet ditëve e plotë.

E pret prapë për tu harkuar.



S’do jem as unë, as Ti s’do jesh.

Dhe unë e di këtë, dhe Ti e di,
S’do jem as unë, as Ti s’do jesh.
Ajo moshë që shkoi me hiç u fshi.
Ajo që iku, me harresë u vesh.

Ç’do të bëjmë sot, a s’më thua,
Do të qajmë tē shkuarën, unë e Ti?
Jo i dashur, një trill rinie sapo u zgjua.
Ka akoma kohë pēr dashuri!




Ç’ti them detit që lëpin bregun

Ç’ti them detit që lëpin bregun,
Fjalë mbytur mbetem pa u zhytur,
Shpirti, tallaz ëndrrash dërmuar.
Shpresa, pulëbardhë qerpikut ndaluar!

Ka kujtime, që nuk shkruhen në rërë…
Si anije, që s’gjejnë port kurrë!
Ka udhëtime, që s’mjafton një det i tërë…
E të tjerë, ku fari çuditërisht jam unë!
—————————


Mendimet bërë qull me shi


Mendimet bërë qull me shi,
Vrapojnë te futen nëpër streha,
Po brenda meje gjendesh Ti.
Nga fryma jote keq u deha!
….
Ashtu të dehur rrimë gjatë,
Mbështetur kokën gji më gji.
S’dallojmë në është ditë a natë,
Në është diell, a bie shi.

Fotografia e Adela Hoxha