‘Me shi lotësh ajrin ta puth’-Poezi nga Adela Hoxha.

0

PUTHJET

Puthjet e hutuara gjejnë një strehëz shiu,
Vetëtima mos t’i tremb kollitet sa i sheh,
Në qiell mbeten shtegtarët ardhur nga veriu,
Ndërsa një grerëz me gjysëm kokërr rrushi u deh!
————————————

Fotografia e Adela Hoxha
 E HIRTE DITA 

E hirtë dita kët’ mengjes,
As diell, as ajër nuk përcjell.
Mendim i zbehtë mbërthyer grykësh,
Nje çast tek ti nuk po më sjell.

E hirtë dita, të hirta mendimet,
Të mjegullta fjalët që dot s’më dalin.
Në rrugicat e kujtimit jeton ngrohtësia,
E buzëve të tua që vdekjen ngjallin.
Fotografia e Adela Hoxha

AI…AJO…

Ai, fshinte buzët mbi qafën e saj,
Ajo, epshin fustan zjarr ngjitur me trupin.
Ai, fërshëllente një melodi të marrë,
Ajo, griste ndjenjat e qepte turpin!

Ç’MË DUHEN.

Ç’më duhen ca bojra të ndezura fytyre,
Makiazhe luksi në trup te ftohtë qivuri?!
Unë dua natyralen, aromën e asaj lekure.
Aty ndizet si stralli e lëshon zjarr burri! A.H

Fotografia e Adela Hoxha
 ME SHI LOTESH AJRIN TA PUTH
 E dua të akullt mbi pëllëmbën e nxehtë,

Me shi lotësh ajrin ta puth.
Me vrapin e kohës të më kap,
Aroma ime ti fshihet në trup.

E dua, si dikur më donte tërbuar,
Kur zjarrin shuante e tjetrin ndizte vetëtim.
E dua si thurte ëndrrat harruar.
E dua të dergjet mbi trupin tim!
————————————
©Adela/January 2018

Fotografia e Adela Hoxha
 
NGA FRYMA JOTE KEQ U DEHA
Mendimet bërë qull me shi,
Vrapojnë te futen nëpër streha,
Po brenda meje gjendesh Ti.
Nga fryma jote keq u deha!
….
Ashtu të dehur rrimë gjatë,
Mbështetur kokën gji më gji.
S’dallojmë në është ditë a natë,
Në është diell, a bie shi.
Fotografia e Adela Hoxha

 

NË STREHËZËN KU KOHA PIKONTE

U mundova ti kthej akrepat e orës sërisht,
Në strehëzën ku koha pikonte frymëmarrjet.
Askënd nuk gjeta çuditërisht,
Një psherëtimë akulli që thahet dritaresh!
——————
Fotografia e Adela Hoxha

Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?

About The Author