“Dora e Gjyshes”- Poezi nga Ada Dardha.

NUK TE KAM THENE

Ja ke ndryshuar këndvështrimet njohjes
dhe ke filluar ta vizatosh me duar vijën e drejtë
të hijes së qafës,
që bie pingul tek rrezja e veshit 
dhe nga ai këndi i fshehur gëmushash
vështron i hutuar valët e flokëve
si ngjiten fushave magnetike
të tokës,
kur unë eci larguar përpara teje,
dhe ti që rri dy hapa ngjitur
dhe m’i lexon mendimet
e fshehura
sipër mëngës së përthyer të këmishës
tënde,
duke zbërthyer ngjyrat e kuadratave të vogla
si ekuacionet me shumë të panjohura
për poezinë tënde të fundit,
pastaj më vesh me rroba të përdorura
që t’i i ke blerë enkas për mua.
Nuk të kam thënë se ka shekuj që vetja më duket
e zhveshur brenda meje,
nga rrobat, nga mendimet,
as këmisha jote
as mjegulla e sotme
që paska rënë nuk po ma mbulon trupin,
dhe nuk po di
të eci, të rri, apo të kthehem drejt teje!

KANE RRJEDHUR UJRAT

Kane rrjedhur shumë ujëra

në trupin e kohës kur ne duheshim.

E përmbytur rri zgjuar 
dhe vështroj kur fluturon një zgalem
në trekëndet e Bermudës.

Nuk do që të bjeri nëpër gjurmët e erupsioneve,
e trembin ëndrrat e zhdukura
të dashurive,
ashtu si mua
peng i një flluskë të mbushur
me oksigjen,
do mbetet dhe do rendim nëpër qiell!

 

Vetëm me mua

I dashuri im i dikurshëm,
që unë e kam dashur,
e kam puthur, 
e kam marrosur me hijeshinë e femrës,
e kam zhveshur nga ndjenjat,
kur ishim të ulur tek stolat nga liqeni,
dhe kemi bërë dashuri
nëpër sytë kureshtarë të mjellmës,
Ai burrë është martuar,
dhe ka dy fëmijë
që i ngjajnë
si dy pikat e ujit që rrjedhin nga syri im.
Më ka edhe mua,
si dikur të dashurën e tij.
Sot Ai burrë,
është përkujdesur që
dashurinë ta ndajë vetëm me mua.

 

U PERMBYS BRENDA MEJE

U permbys brenda meje

nje mit i lashte lufte,
zemra e brishte
u drodh nga pafajsia.
Nje dhimbje e heshtur
u nguros neper muret e Rozafes,
dhe tronditi themelet e dashurise.
Nuk di cfare te nxirrja
me pare nga e vrara e shpirtit,
zerin e nates,
nga akordat e ores,
qumeshtin e perveluar
e te zbardhur
nga gjokset e mureve,
apo ngjyrat e ylberit
nga drita e henes,
qe ishin keputur si nyje unazash!
Nje dashuri legjendare u perfole
neper deshirat e mia
dhe ndjenjat ngrihen
si bedenat e kalase se Trojes.
Helena e dashuruar u be skulpture
per te gjitha muzet e botes atje ku
lufterat nuk behen me ne emer te dashurise!
DORA E GJYSHES.
 Dora e gjyshes
e bukura, e ndritura, e rrudhta,
me lëkurë të mbushur me njolla të murrme, 
si nuk u mësuan të zbuteshin ndonjëherë
nga kremrat e dorës,
por gjer në sy përtej si halë e krekosur të binin
damarët blu të venave të fryra,
dhe llojin e gjakut, të butë apo të fortë nga ngjyra
që i pikonte dashurinë, asnjëherë nuk ja mësova të gjorës!
Apo gishtat e saj
të mbledhura nga dhimbjet e dimrit,
nuk e lanë të dredhurën
e fletës së hollë
të duhanit,
larg buzëve të përveshura me nikotinë
një gisht sipër mjekrës,
as kur trazonte me lugën e drurit gjellën
sipër kongjillave të zjarrit,
ajo nuk dinte ta hiqte
shpirtin nga cigarja edhe kur hiri
zgjatej i përdredhur dhe binte sipër përparëses edhe ajo e zezë
si shamia e kokës që mbante
dhe krijonte ato të djegurat si vrimat e shpuara
nga qëndismat e plumbit,
dhe unë që i thoja:
“Hajde nënoke, preke pak tenxheren
me gishtat, me duart, me cigaret e tua,
që të më shijojë edhe njëherë si dikur gjella!
0 0 vote
Article Rating
Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments