Sokrat Turtulli/ Cikël poezish

Poezi Te tjera
ME PUTH SI DIKUR
Me digj, Me puth, Me zhduk.
Ne te dua-n e pare, goja ime ishte nje shkretetire… Shija e apokalipsit,
ndersa ti nje pike, sa det ne ate pike?!
Madje e lodhje etjen time… Lekura ishte barriere,
megjithate e digjje mishin tim prej kripe dhe mjalti
dhe endrrash kanibale, delikate.
Lodhe etjen time,
digje mishin tim,
behu mbajtje e pritjeve.
Per shume kohe
jam dehur me mungesen time,
duke e kujtuar qetesi.
Tani me rri mbi trup nga gishtat e tu,
sepse eshte e pamundur
te te prekesh ose te te kesh
pa te perkitur gjithmone,
mbi te gjitha,
sonte…
Me puth,
Me digj,
Me zhduk.
Sonte ne heshtjen e mishit
dhe jetes,
cdo perqafim krijon dhoma ekstazash,
intesitetesh intime,
si atehere kur mbeshtesje gojen tende mbi timen
dhe me sheroje cdo plage,
si atehere kur me ty cdo here
ishte hera e pare e cdo gjeje,
kur luanim dhe i qeshnim jetes
pa imagjinuar se jeta me pas
do te kishte qeshur fort me ne…
duke na ndare.
VJESHTE
Kercasin gjethet e verdha ne kembet e mia,
Kur vjeshta verdhane i rrezon ne mase.
Ajri, i mbytur nga aroma te mistershme,
Me futet ne palce, me futet ne palce.
Hapesira perreth me vellon vjeshtore,
Ku gjethet vallezojne dhe bien me nge.
Syri drejtohet tek myshku ne peme,
Nuk dihet dhe pse, nuk dihet dhe pse!
Verdhon kapelja ne pyllin e rende,
Verdhon toka qe eshte perreth.
Verdhon hapesira e mbushur me kenge,
E mbushur me shprese, e mbushur me shprese.
Gezimi mengjesit me eren fryn,
Fuqite i mbledh e i shfryn me inat,
Pylli buzeqesh dhe i luan syne,
Ia luan me takt, ia luan me takt.
Dhe kengen e vjeshtes e dua me shpirt,
Dhe eren e marre, inatin qe derdh,
Vallen e jetes te mbushur me drite
Me ngjyren e verdhe, me ngjyren e verdhe.
SA SHUME ECEM.

Ecem shume,

ecem shume ne jete,

ecem shume!

Nje ecje pa fund,

pa krye,

ecje e veshtire,

me gjurme te lena ne token djegur,

kur mund te ngjiteshim tek yjet,

sa me lart,

sa me mire!

 

Zgerdhiheshin me ne,

te ndyre dhe kodoshe,

zgerdhiheshin

qe na detyruan

te ecim kokeposhte…

 

 

Sa shume do te ecim.

sa shume!

Endrrat do t’i kemi mbi shpine

te qarta

te dlira,

te arta.

Do te ecim,

jo kot,

s’do te jemi robot.

Dhe fjalen do ta themi me force,

te rrepte,

te lire.

Sa shume do te ecim,

sa shume,

sa mire.

Kembet le t’na bien ere djerse,

endrrat s’do te na bien ere kembe!

Endrrat

s’do t’i kemi si gjethe ne vjeshte,

te kalbura ne gjeme,

 

endrrat plot shprese.

Shume do te ecim vertet,

do te ecim per vete dhe vete,

si njerez te lire,

me dinjitet.

 

sa shume do te ecim te lire,

sa shume,

sa mire!

 

EKSOD 2015

 

Ua hipet kraheve te eres,

ne vorbullen dehese te dehur

dhe iket…

 

Ua hipet rrezeve te diellit

te arte,

kaleruar ne kuaj te arte

dhe iket…

 

Ia hipet shkumes se valeve

ne dete dhe oqeane,

sfiduat dallget,

bucimat e tyre me shterngata,

kerkuat Itakat

dhe iket…

 

Ua hipet flokeve te kristalte te bores,

krijuat ortekun ne emer te pervecem

dhe iket…

 

 

Ua hipet greminave dhe thellesive,

t’ua rrembenit driten skutave te tyre,

t’ua vinit syve

dhe iket…

 

Ua hipet kuajve te kohes

dy motorreshe, gomoneve

dhe iket…

 

 

Kalipic u ulet mbi kurrizin e vdekjes,

te qete,

te urte,

pa ze,

mbi te ndertuat arkivolin per te

dhe iket…

 

Ua hipet flatrave te shpreses

per te ngjitur endrrat e thyera,

qe e pamundeshmja te vinte tek e mundeshmja

Dhe iket…

 

Dhe late lotet e nenave qe cajne gurin,

ne gjysemshtize flamurin

dhe iket..

 

Dhe…

Kur te ktheheni,

do te ktheheni nje dite te padrojtur fare.

Mos u ktheni si iket.

Kthehuni me avionin e linjave nderkombetare…

 

E KENI PARE DHE NDJERE.

E keni ndjere kengen e rrabeckes, heret ne mengjes,

Po eren e bukes se pjekur ne sac,

Djersen shkume te kalit me ngarkese,

E keni pare nen gur gjarperin te mbledhur kutullac?

 

 

E keni ndjere flokun e bores,shtrire gjere e gjate mbi parvaz,

E keni pare gershetimin e tymrave qe oxhaket nxjerrin aq krenare,

Vallen dehese te flokeve te saj gjithe gaz,

Ulerimen rrenqethese te miut kur e ze nje nuselale?

 

E keni ndjere feshferimin e gjetheve ne pyllin hijerende,

Ate bisede mistike netore qe te mbush me frike.

Kurorat e tyre qe hena i lyen me boje te argjendte,

Dhe fshehurazi ne zemer iu leshon nga nje tufe drite?

 

E keni ndjere si gufon shpirti kur femija leshon” Uaaa-ne e pare,

E keni ndjere dashurine e nenes sa nje det,

E keni ndjere si gufon shpirti kur degjon kollen e gjyshit neper shkalle,

Kur koken ta merr gjyshja e ta perkedhel ne preherin e vet?

 

E keni pare driten ne rrugen pa rrugedalje,

Si thur endrra kur je pa shprese dhe i pagjume…?!!

 

TE DISH SI TE JESH NESE NUK JE.

Nje floke bore eshte krejt pa peshe,

Nje floke bore, pothuaj nuk peshon,

Por floke-floke kur ben nje meter shtrese

Nje pallat te shembi rrezikon.

 

Nje pike uji s’eshte asgje, vertete,

Nje vije uji gerryen dhe nje shkemb,

Disa lumenj krijojne nje det,

Inati i tij dhe ne mal te tremb.

 

I veshur shik te presin me nderim,

I veshur shik me i rendesishem del,

Por vleren rroba ka vetem ne fillim,

Se dihet mire, koka percjell.

 

S’frenon gjuhen, quhesh llafazan

Dhe llafazanin s’e duron askush,

Gjuha, kur mendim te pjekur mban,

Me kenaqesi e degjon gjithkush.

 

Trimeria nuk matet me peshe,

Trimeria nuk ka gjatesi,

Kocke ne zemer duhet qe te kesh,

Nervaqete, por edhe pak mencuri.

 

Dija eshte si nje lume

Qe te gjithe dot s’e pi.

Nje njeri qe thote di shume,

Sigurisht, ai, asgje nuk di.

 

Total 0 Votes
0

Tell us how can we improve this post?

+ = Verify Human or Spambot ?